| Panu's profileทุกสิ่งทุกอย่างย่อมไม่หย...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 16 lonelyไปเที่ยวมาอีกแล้ว คราวนี้ไปหาดเจ้าสำราญ
ไปกันแบบปุบปับ ขนาดว่าล้อจะหมุนแล้วยังไม่รู้ว่าจะไปไหนดี
แต่สุดท้ายก็ลงเอยที่นี่จนได้ อิอิ ชิวดี ...
ได้ไปนั่งเหงาๆที่ม้านั่งริมทะเลตอนดึก หอบเอา notebook ที่เปิดเพลงฟังไปด้วย
แล้วก็เลยได้พิมพ์อะไรเก็บไว้เล็กๆน้อยๆ นั่งพิมพ์ท่ามกลางความมืดมิด มีแค่ลมทะเลกับเสียงคลื่นเท่านั้น
.. ขอ copy มาลงไว้แบบไม่ตกแต่งอะไรเลยละกัน
===============================================
เป็นครั้งแรกที่ได้มีโอกาสแบบนี้
วันนี้ 14/8/52 ตอนนี้ 1.30 น. (ที่นั่งพิมพ์อยู่) ผมกำลังนั่งอยู่ที่ริมหาดเจ้าสำราญ
บนม้านั่งไม้สีขาวตัวนึง ที่ตั้งอยู่ใกล้กับเสียงคลื่นที่คอยซัดสาดเข้ามาเรื่อยๆ ในระยะไม่เกิน 5 เมตรนี้ ก็เป็นน้ำทะเลแล้วล่ะ.. ม้านั่งตัวนี้จริงๆแล้วยังชื้นๆเลยด้วยซ้ำ
ผมออกมานั่งคิดอะไรเพลินๆ อาการเมาก็กำลังคุกคามเข้ามาเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่
ก็เลยหอบเอา notebook มาบันทึกสิ่งที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัวซะตอนนี้เลย เพราะว่าไม่อยากให้มันหนีไปไหน
เหงา ยอมรับดังๆว่าเหงา ......เหงาโคตรๆ เกิดมาไม่เคยเหงาเท่าช่วงนี้มาก่อน
มันเป็นความรู้สึกเหมือนกับว่าไม่มีใครอยู่บนโลกใบนี้เป็นเพื่อนเราซะที เมื่อไหร่เราจะเจอคนๆนั้น ...ซักคนนึง... ซักคนที่มีอะไรๆที่เราต้องการ และต้องการเราแบบจริงใจ
แม้ว่าสิ่งที่ผมพูดกับใครต่อใคร มักจะออกมาว่า ผมนั้นเข้มแข็งพอที่จะอยู่คนเดียว
และรู้สึกสบายใจที่จะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ อยู่ตัวคนเดียว อิสระจะตาย
แต่ทำไมไม่รู้ ไอ้สิ่งที่พูดมันมักจะไม่ตรงกับสิ่งที่รู้สึก"จริงๆ"ซะที
หลายทีที่ผมพยายามพาตัวเองออกมาไกลๆ ไกลผู้ไกลคน ไปคนเดียวก็แล้ว ไปหลายคนก็แล้ว
แต่สุดท้าย มันก็ไม่ค่อยได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นมา จิตใจมันก็ยังคงอ่อนล้าหมดแรงอยู่เสมอๆ
แม้ว่า... ใครต่อใครอาจจะมองว่าผมดูมีความสุขที่มีคนนั้นบ้างคนนี้บ้างตลอดเวลา
แต่จริงๆแล้วผมไม่เคยรู้สึกซักครั้ง ว่าได้มี "ใคร" คนนั้นเข้ามาซะที
ในหลายครั้งๆที่เหนื่อย ท้อ หมดแรง มันก็จะเกิคความรู้สึกอยากจะมีใครคนนึงขึ้นมา
ที่อย่างน้อยก็คอยรับฟังเราระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจ คอยทำให้เรายิ้ม หัวเราะ และคอยร้องไห้ไปกับเราบ้าง คืนนี้ผมก็คงได้แค่หลับไปพร้อมกับความมึนเมาอีกครั้ง แล้วก็ตื่นมารับรู้ความจริงว่าไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ผมยังคงเดินคนเดียว อดีตเหล่านั้นก็ยังคงหลอกหลอนผมอยู่อย่างนั้น ไม่มีวันไหนที่ผมจะใช้ปัจจุบันมาลบเลือนคนๆนั้นไปได้เลย แล้วก็ได้รู้ว่า ... ต่อให้ผมหนีออกมาไกลแสนไกล
สุดท้าย ใจของผมก็ยังวนเวียนเป็นคนเดิมอยู่อย่างนั้น
ผมเหนื่อยจริงๆ...
===============================================
Comments (2)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://waingum.spaces.live.com/blog/cns!8775D9CAB88598EA!1139.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
